توی این چند سال و توی این وبلاگ در مورد همه چیز نوشتم و البته هرچیزی که یک کس در آن مشترک بود "من". از ناراحتی های خودم نوشتم از امیدها و یاس ها. از برنامه ها و بی برنامه‌گی ها. خیلی اوقات مدام نق زدم و خیلی اوقات خسته و افسرده فقط نوشتم شاید باید از تو می نوشتم از

عزیزی که هرکز درش سربتافت       به هر در که شد هیچ عزت نیافت

شاید بهتر بود بجای نق زدن  و دشنام دادن به زمین و زمان یک بار فقط یک بار به خودم نگاه می‌کردم بجای سردرگمی و جستجوی ناراحتیام در بیرون سر در گریبان خویش فرو می بردم. شاید همان جایی سردرگم شدم که یادم رفت

کسانی کزین راه برگشته‌اند           برفتند بسیار و سرگشته‌اند

الهی

بپاکان کز آلایشم دور دار                            وگر زلتی رفت معذور دار

به پیران پشت از عبادت دوتا                       زشرم گنه دیده بر پشت پا

که چشمم ز روی سعادت مبند                   زبانم به وقت شهادت مبند

چراغ یقینم فرا راه دار                                ز بد کردنم دست کوتاه دار

من آن ذره‌ام در هوای تو نیست                   وجود و عدم در ظلامم یکیست

ور از جهل غائب شدم روز چند                    کنون کامدم در برویم مبند

انتظاری بیش از این از من نباید داشت، تنها می توانم از زبان سعدی بگویم

ز سعدی سیه نامه تر دیده نیست               که هیچش فعال پسندیده نیست

جز این کاعتمادم بیاری تست                     امیدم بآمرزگاری تست

بظاعت نیاوردم الا امید                              خدایا زعفوم مکن نآمید

 

نوشته شده توسط عبید در پنجشنبه دوازدهم دی ۱۳۸۷ |